Jam nA� tA� 30-at e mia, beqare dhe e lumtura�� pA�r disa arsye tA� forta

 

NA�se do mA� pyesnin rreth 5 vjet mA� parA� si ndihesha, do tA� bA�ja njA� frymA�marrje tA� thellA�, sytA� do tA� bA�nin atA� shprehjen e zakonshme kur janA� tA� trishtA� dhe nuk pA�r tA� ardhmen nuk do shprehja asnjA� entuziazA�m.

Mbi tA� gjitha, e di se A�a��do tA� thotA� tA� hysh nA� dekadA�n e 4-A�t dhe tA� mos bA�sh tA� njA�jtA�n jetA� si pjesa mA� e madhe e bashkA�moshatareve tA� tua.

NA� fillim tA� vitit 2011, unA� kapa pragun dhe festova 30-vjetorin e lindjes. Ishte njA� festA� surprizA� dhe ironia ishte pyetja qA� i bA�ja vazhdimisht vetes: si ia arrita kA�saj dite? Ishte njA�lloj sikur dikush mA� pA�shpA�riste nA� vesh: A�farA� tA� ka ndodhur?

Kam shpenzuar kohA� mjaftueshA�m nA� tA� 20-at e mia, njA� pjesA� tA� mirA� tA� saj e kam shpenzuar kot, madje edhe duke bA�rA� premtime pA�r tA� ardhmen qA� nuk i mbajta kurrA�, as sot. Por ndryshimi i A�uditshA�m me mA� shumA� se njA� dekadA� mA� pas, A�shtA� qA� nuk e mendoja asnjA�herA� se do tA� gjendesha nA� njA� ditA� si kjo dhe do ndihesha e lumtur.

KA�tA� vit, unA� jam 35 vjeA� a�� mosha nA� tA� cilA�n akoma vazhdon tA� thuash se je tA� 30-at e hershme, ende mjaft e re pA�r ta��u ndier simpatike kur dikush tregon interes ndaj teje.

MegjithatA�, nuk ka asnjA� rA�ndA�si. As kjo dekadA� nuk ka pA�r tA� ndryshuar rrA�njA�sisht karakterin. Tani kam kuptuar se vitet tA� mA�sojnA� disa gjA�ra qA� mA� parA� nuk i ke marrA� parasysh kur ta��i kanA� kA�shilluar. Dhe kA�tA� po e vA�rtetoj A�do ditA� e mA� tepA�r.

Ja ku janA� 6 mA�nyra surprizA� tA� lumturisA� nA� tA� 30-at (tA� hershmet akoma)

Kam hequr dorA� nga shprehja a�?mA� vjen keqa�?

Ndoshta tA� gjithA� do tA� mendoni se jam njA� person i tmerrshA�m dhe i paaftA� pA�r tA� mbajtur pA�rgjegjA�si. Por e kam fjalA�n pA�r ta��u shfajA�suar pA�r gjithA�ka qA� mA� ndodh nA� jetA�, deri edhe tek gjA�rat mA� tA� vogla. Nuk e bA�j mA�. TA� gjithA� nA� jemi pA�rgjegjA�s pA�r veten dhe dimA� ta kontrollojmA� atA�. ShfajA�simet nuk kanA� mA� vend, as edhe kur prishet kompjuteri dhe lA� nA� mes njA� bisedA�.

Nuk pA�rpiqem tA� jem tjetA�rkush

GjithmonA� e kam vendosur veten nA� vA�shtirA�si duke menduar ndryshe dhe vepruar ndryshe nga ajo qA� doja nA� tA� vA�rtetA�. Por erdhi njA� moment qA� i bA�ra pyetjen vetes: pse duhet tA� mendoj dhe veproj si njA� njeri tjetA�r? GjA�rat mund tA� jenA� mA� tA� lehta, por pA�rpjekja pA�r tA� qenA� dikush tjetA�r, thjeshtA� mA� ka shkatA�rruar lumturinA�. A�farA� bA�j tani? Vesh bluzA�n Polo qA� kam mA� pA�rzemA�rt, sepse kA�shtu kam dA�shirA� tA� dukem. MA� pA�lqen edhe statusi Cat Lady.

Nuk kam nevojA� pA�r njA� marrA�dhA�nie qA� tA� mA� kompletojA�

Sigurisht, A�shtA� shumA� bukur tA� kesh nA� krah dikA�, por jeta ime nuk mund tA� ndalet nA�se kjo nuk ndodh. PA�r ta��u ndier e realizuar nuk kam nevojA� pA�r asnjA� tjetA�r pA�r tA� qenA� OK. Pastaj, argA�tohen duke luajtur rolin e koketA�s, ju kujtohet A�farA� thashA� mA� sipA�r?

Nuk i marr mA� parasysh opinionet e tA� tjerA�ve pA�r veten

Ishte njA� kohA�, sidomos nA� atA� periudhA� kur edhe shumA� mikesha tA� miat, ishin nA� njA� gjendje konfuze dhe nuk ndiheshim aspak mirA� me veten a�� atA�herA� kur opinioni i tA� tjerA�ve drejtonte jetA�n time, ishte realiteti im. MA� duhet ta��i lusja njerA�zit tA� mA� pA�lqenin, tA� mA� shihnin dhe vdisja nga kureshtja pA�r tA� mA�suar mendimet e tyre dhe gjithA�ka qA� flisnin pA�r mua. E kam vrarA� mendjen aq shumA�. Tani? Nuk kam as dA�shirA�n mA� tA� vogA�l pA�r tA� mA�suar A�farA� mendojnA� dhe thonA� tA� tjerA�t pA�r mua.

E shoh lumturinA� edhe nA� gjA�ra tA� vogla

Ndoshta nuk e kam dashur veten mjaftueshA�m disa vite mA� parA�, as nuk e kam respektuar si duhet, por mendoj se nA� mes tA� njA� rrugA�timi, kur kA�ndvA�shtrimin e kemi shumA� larg, edhe lumturinA� e shohim po aq larg. Sinqerisht, ajo lloj strategjie pA�r mua nuk funksionin mA�; nuk ke pA�r ta gjetur kurrA� fundin e lumturisA�. Por po ta kA�rkosh edhe nA� gjA�rat mA� tA� vogla tA� jetA�s, do ta shohA�sh qA� A�shtA� fare pranA�.

Kam mA�suar shumA�

Im atA� vdiq nA� vitin 2003 dhe mA� la njA� mesazh shumA� tA� rA�ndA�sishA�m: jeta ecA�n me shpejtA�si tA� madhe. Ne nuk e dimA� asnjA�herA� se kur do tA� vijnA� ato momentet e lumtura qA� i kemi pritur gjithA� jetA�n, sepse duke pritur ato, lA�mA� ditA�t tona tA� pajetuara. KA�shtu qA� duhet tA� gjejmA� pikA�risht ato momentet e vogla qA� na bA�jnA� tA� qeshim me zA� tA� lartA�. Ato na e bA�jnA� jetA�n mA� tA� gjatA�.

PA�r asnjA� prej dekadave tA� jetA�s nuk mund tA� themi se A�shtA� nA� a�?ditA�t e artaa�?, sepse nuk mundemi kurrA� tA� rikrijojmA� A�farA� kemi jetuar nA� atA� kohA�, por pikA�risht nA� kA�tA� moshA� e vlerA�soj mA� shumA� se gjatA� gjithA� jetA�s forcA�n pA�r tA� jetuar tA� tashmen dhe pA�r tA� grumbulluar energjitA� pA�r atA� qA� tA� vjen.

NdA�rsa jam e ulur nA� divanin e sallonit dhe pA�rpiqem tA� kujtoj surprizA�n e ditA�lindjes simA� tA� 30-tA�, e rrethuar nga njerA�z tA� afA�rm e miq tA� ngushtA�, mendimet mA� shuhen menjA�herA�, pA�rveA� diA�kaje: nuk A�shtA� fundi i botA�s, A�shtA� thjeshtA� njA� kapitull i ri i jetA�s a�� njA� sfidA� e re. Kush e di A�farA� do mA� sjellA� dekada tjetA�r. PA�r njA� gjA� jam e sigurt ama: do tA� vazhdoj ta vesh atA� bluzA�n Polo dhe do tA� qesh pa fund me zA� tA� lartA�.

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.